Έφυγε από τη ζωή σήμερα, σε ηλικία 95 ετών, ο Νικόλαος (Νίκος) Στασινόπουλος, ο άνθρωπος που συνέδεσε το όνομά του με τη Βιοχάλκο και τη μετεξέλιξή της σε έναν από τους ισχυρότερους βιομηχανικούς ομίλους με ελληνική αφετηρία και διεθνή παρουσία.
Η διακριτικότητά του αποτυπώνεται ακόμη και στη λιτή αναφορά που υπάρχει στην ιστοσελίδα της εταιρείας: «Νικόλαος Στασινόπουλος, Πρόεδρος, μη εκτελεστικό μέλος.
Ο κ. Στασινόπουλος διαθέτει μεταπτυχιακό τίτλο από το Οικονομικό Πανεπιστήμιο Αθηνών. Έχει διατελέσει Πρόεδρος και Αντιπρόεδρος της Βιοχάλκο Ελληνική».
Παρότι ηγήθηκε για δεκαετίες ενός βιομηχανικού «πυλώνα» της χώρας, παρέμεινε μακριά από τα φώτα της δημοσιότητας, αποφεύγοντας τις κοινωνικές εμφανίσεις και κάθε είδους επίδειξη πλούτου.
Μέχρι το τέλος παρακολουθούσε την πορεία του ομίλου, με τα ηνία να έχουν περάσει εδώ και καιρό στην επόμενη γενιά, με τους γιους του Γιάννη και Μιχάλη Στασινόπουλο.
Η ιστορία της οικογένειας ξεκίνησε από την Αρκαδία, με τα τρία αδέλφια Μιχάλη, Γιάννη και Ηλία Στασινόπουλο να μετακινούνται το 1920 στην Αθήνα. Το 1937 μπήκε ο θεμέλιος λίθος της μετέπειτα Βιοχάλκο, με το πρώτο εργοστάσιο στην οδό Πειραιώς 252, όπου η Ελληνική Εταιρεία Χαλκού Α.Ε. παρήγαγε αρχικά σωλήνες, οικιακά σκεύη και υδραυλικά είδη.
Με τον πόλεμο, το εργοστάσιο προσαρμόστηκε και παρήγαγε πολεμικό υλικό, ενώ επαναλειτούργησε το 1946 και έναν χρόνο μετά εισήχθη στο Χρηματιστήριο Αθηνών.
Το 1949, η οικογένεια έλαβε δάνειο 600.000 δολαρίων από το Σχέδιο Μάρσαλ, όμως η υποτίμηση της δραχμής το 1953 δημιούργησε ασφυκτικές πιέσεις. Την ίδια χρονιά ο Μιχάλης Στασινόπουλος εξαγόρασε τις μετοχές των αδελφών του, μετονόμασε την εταιρεία σε Βιοχάλκο και έστρεψε την παραγωγή στην πρωτογενή επεξεργασία χαλκού, ενώ τότε άρχισε να αναλαμβάνει ευθύνες και ο Νικόλαος Στασινόπουλος.
Στη δεκαετία του ’60, υπό την καθοδήγησή του, ο όμιλος επεκτάθηκε σε νέους κλάδους (χάλυβας, καλώδια, είδη υγιεινής), ενώ η μετατροπή σε holding έδωσε αυτονομία στις θυγατρικές. Ακολούθησαν επενδύσεις, εξαγορές και αναδιαρθρώσεις που οδήγησαν σε περαιτέρω διεθνοποίηση, με βασικούς βραχίονες, μεταξύ άλλων, τα Ελληνικά Καλώδια και τη Σωληνουργεία Κορίνθου, αλλά και τη Noval Property στον χώρο του real estate.
Ο «κύριος Νίκος», όπως τον αποκαλούσαν εργαζόμενοι και στελέχη, περιγράφεται ως μειλίχιος και χαμηλών τόνων, αλλά αποφασιστικός όταν χρειαζόταν. Τα τελευταία χρόνια είχε αποσυρθεί από το προσκήνιο λόγω ηλικίας, αφήνοντας πίσω του ισχυρό αποτύπωμα στη βιομηχανική ιστορία της χώρας.